زکواة

زکواة

معنی:
زکواة په اسلامي فقه کې یو فرض عبادت دی چې د مال یوه ټاکلې برخه په ځانګړو شرایطو کې مستحقو خلکو ته ورکول کیږي. دا د اسلام پنځو ارکانو څخه یو دی.

تفصیل:

• شرعي حیثیت: فرض (د هر هغه مسلمان لپاره چې د نصاب مال یې ولري).
• نصاب: د شپږو میاشتو لپاره د سرو زرو ۷.۵ توله (۸۷.۴۸ ګرامه) یا د سپینو زرو ۵۲.۵ توله (۶۱۲.۳۶ ګرامه) یا د پیسو، سامان، یا څارویو یوه ټاکلې کچه.
• شرایط:
  • مال د یو کال لپاره په ملکیت کې وي.
  • د مال مقدار د نصاب څخه زیات یا مساوي وي.
  • مال د اصلي اړتیاو څخه ډیر وي (لکه د کور، جامو، او اړینو توکو څخه پرته).
• مستحقان: فقرا، مسکینان، زکات راټولونکي، تازه مسلمانان، بنديان، قرضداران، د الله په لار کې جنګیالي، او مسافرین.
• مقدار: عموماً ۲.۵٪ (یو په څلوېښتو برخه) د نقدي پیسو، سامان، یا څارویو په څیر.

اړوند اصطلاح:

• نصاب: د زکات اخیستلو لپاره اړین لږترلږه مال.
• فطرانه: د عید الفطر په ورځ ورکول کیږي، چې د زکات الفطر په نوم هم پیژندل کیږي.

نوټ: زکواة د ټولنیز عدالت، پاکوالي، او د مال په ویش کې د توازن لپاره یو مهم اسلامي اصل دی.